غزل شمارهٔ ۳۹۸

هوش مصنوعی: نگاه افسونگر تو همیشه به یاری نیازمندان می‌آید و هیچ‌گاه از کمک کردن دریغ نمی‌کند؛ عمر مژگانش نیز بسیار طولانی است.

هوش مصنوعی: رشتهٔ زندگی و احساسات من به چشمان او وابسته است. هیچ‌کس را ندیده‌ام که بتواند با یک ضربه یک ساز را به طرز زیبایی بنوازد، گویی دو ساز در کار است.

هوش مصنوعی: هر کسی بر اساس سلیقه و ذوق خود سازی می‌نوازد و دلش را در میان نوازندگان خوش‌پرده و دل‌نواز شاد می‌کند.

هوش مصنوعی: لباس دیوانگی به هر کسی به اندازه‌ قد او نمی‌خورد؛ از میان دویست دیوانه، یک نفر هم نیست که به طور کامل عریان باشد.

هوش مصنوعی: در بازی عشق، من با تو نقشی خوشایند دارم. اما آیا چنین چیزی ممکن است؟ تو بی‌گناه و پاک هستی و من باخته‌ی این عشق.

هوش مصنوعی: آشکار نیست که او به خون کسانی که ناحق کشته شدند اهمیت نمی‌دهد، چرا که او مانند گنجشکی است که در آشیان یک شاهین زندگی می‌کند و این، خود نشان‌دهنده تفاوت مقام و جایگاه آنهاست.

هوش مصنوعی: تا زمانی که این تاج زرین بر سرش نبود، شمع در آرامش بود و از آرزوی بزرگی در حال ذوب شدن است.

هوش مصنوعی: این متن بیان می‌کند که اگر شعر به مانند وحی باشد، نیاز به افرادی دارد که به گفتار و معانی آن آگاهی داشته باشند. در غیاب چنین افرادی، تفاوت‌ها و ویژگی‌های آن شعر بی‌فایده خواهد بود. به عبارتی، درک و فهم درست از شعر بدون وجود فردی که بتواند آن را تمییز دهد، ارزشی نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: بیشتر ما از ناحیه انسان‌هایی که مانند خود ما هستند دچار آسیب و مشکل می‌شویم. شیشه از سنگ به وجود آمده است اما باید از سنگ دوری کرد، چرا که آسیب‌پذیری‌اش بیشتر است.