غزل شمارهٔ ۳۹۴

هوش مصنوعی: دل از محبت دوست و کینه دشمن آنقدر پر غبار شده که پیراهنم مانند خاکستر در آمده و رنگ و روی خود را باخته است.

هوش مصنوعی: غم و اندوه در دل ما که پر از درز و شکاف است هم یار و همراه است. این غم در واقع برای چشم‌هایمان چون غباری آشناست.

هوش مصنوعی: چشمم به خاطر دلخوری زیادی که از او دارم، توانایی دیدنش را ندارد، حتی اگر از دور هم برایم بیفتد، مانند غبار در روزنه‌ی خانه به چشمم می‌آید.

هوش مصنوعی: هرگز نتوانستم مرز مکان یا مقام را تشخیص دهم، زیرا بی‌هیچ زحمتی هر جا که غبار وجود داشته باشد، جا می‌گیرم.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر صحبت‌هایی که از عشق و احساسات دارم، پر از غم و اندوه شده است. گویا آتش درونم باعث شده تا غبار و کثیفی بر دلم بنشیند.

هوش مصنوعی: چشم در انتظار است و دل امیدوار است که شاید از آن راه پیامی برساند و به محله ما سر بشود و از دامنش گرد و غبار بیاورید.

هوش مصنوعی: دل ز نقایص و کدورت‌ها پاک نیست و برای رسیدن به آرامش و صفا به راهنمایی نیاز دارد. مثل اینکه آب نمی‌تواند غبار را از روی آهن پاک کند.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم غم را از چهره‌ام پاک کنم و به شدت احساس نیاز دارم به گریه‌ای که بتواند همه آلامم را از دل دشمنانم دور کند.

هوش مصنوعی: من در دل خود جا و محلی برای رای او ندارم. در عجبم که چگونه وقتی او آنجا نشسته، از من غباری به جا مانده است.

هوش مصنوعی: خاک این ویرانه در نهایت باعث دردسر شده است. کلیم (موسی) چه زمانی از گوشه‌ی ذهنم خارج می‌شود و غبار گذشته را فراموش می‌کند؟