غزل شمارهٔ ۴۵۱

هوش مصنوعی: دلم شکسته و ضعیف است و خیلی غمگینم، اما توانایی این را ندارم که در میان این غم به خودم برسید.

هوش مصنوعی: من بارها از همراهانم جدا شدم، ولی باز هم سرنوشت مرا به هم پیوند می‌زند، مانند تارهای طنبور که همچنان به هم متصل هستند.

هوش مصنوعی: سرم به غیر از گریبانم نمی‌رسد، به خاطر اینکه به قناعت عادت نکرده‌ام و از خودم خیلی مغرور هستم.

هوش مصنوعی: منظور این است که چهره‌ام ناپاک و کدر است، اما وقتی در دنیای تو قرار می‌گیرم، مانند چراغی روشن و تابناک می‌شوم.

هوش مصنوعی: از دلدادگی و دردهای مردم رهایی یافته‌ام و در گوشه‌ی خلوت خود مانند بهشتی آرام و بی‌هیاهو زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: به باغ زمان مانند درختی هستم که در میان سرسبزی و شادی، دور از شادابی زندگی قرار دارم.

هوش مصنوعی: به خاطر ناتوانی‌ام، نمی‌توانم از باری که بر دوشم هست، رهایی یابم. طبیب چه تقصیری دارد اگر همیشه در درد و رنج هستم؟

هوش مصنوعی: من هنری جز سبکی بار را نیافتم، اگر چیزی ندارم که ارائه دهم، عذرخواهم.

هوش مصنوعی: در انتظار این هستم که عمرم به پایان برسد، مانند حبابی که در لحظه‌ای می‌ترکد و نابود می‌شود، در حالی که در حال حاضر زندگی‌ام پر از صمیمیت و سرزندگی است.