غزل شمارهٔ ۳۵۱

هوش مصنوعی: افرادی که در مسیر زندگی با احتیاط و پنهانی قدم برمی‌دارند، ممکن است به جایی برسند که مسیر واقعی را درک نمی‌کنند و به بی‌راهه می‌روند.

هوش مصنوعی: هر کجا که غبار و نشانه‌های حضور تو باشد، بوی خوش و عطر چه ارزشی دارد؟ حتی خاکی که عطاران در آن سر برمی‌آورند، در برابر جذبه و زیبایی تو بی‌اهمیت است.

هوش مصنوعی: کسانی که در نیکی و بزرگ‌نوازی سرآمد هستند، وقتی می‌فهمند که باعث خرسندی مهمان شده‌اند، شرمنده می‌شوند اگر بخواهند اندوهی را از دل کسی دور کنند.

هوش مصنوعی: جوانی تمام عیوب و مشکلات خود را یک‌باره کنار گذاشت و به هنگام رفتن کاروان، این موضوع را اطلاع دهید.

هوش مصنوعی: سرنوشت برای عزیزان، روزی خود را تعیین کرده است، همچون گیاهی که از آب شاداب می‌شود و رشد می‌کند.

هوش مصنوعی: قناعت را می‌ستایم، زیرا به انسان بینش و درک می‌دهد که از همه چیز جز نیازهای واقعی خود چشم‌پوشی کند.

هوش مصنوعی: عاشقان وقتی که به یاد تو دچار تب فراق می‌شوند، مانند شمعی در شب، تا صبح بی‌خواب می‌مانند و در صبحگاه تلاش می‌کنند که از درد و اندوه کم کنند.

هوش مصنوعی: کسی که بر روی کرسی نشسته و در حال فکر کردن است، اگر از خیال‌های بیهوده رها شود و به خود مسلط گردد، ضعف و ناتوانی‌اش کاهش می‌یابد و می‌تواند بهتر به موقعیت خود پی ببرد.

هوش مصنوعی: شعر فرزند ماست و من به خاطر آن افتخار می‌کنم. ما از آن افراد نیستیم که به خاطر پدرشان به خود ببالند.

هوش مصنوعی: از شادی و زیبایی لب‌های شیرین کلیم، همه‌ی اهل ذوق و هنر به شوق می‌آیند و از این لذت بهره‌مند می‌شوند.