غزل شمارهٔ ۴۵۸

هوش مصنوعی: دلم را به خاطر دو رشته موی زیبا به خود جلب کرده‌ام و از زیبایی‌های زلف او اجازه‌ی رفتن گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: من با شعله آتش نسبت نزدیکی دارم و به همین دلیل در گوشه‌ای از کوره، خودم را پنهان کرده‌ام.

هوش مصنوعی: هرگز از دل سنگی و بی‌احساس آن‌ها نمی‌ترسم، چون این شیشه را به‌طور خاص برای شکستن ساخته‌ام.

هوش مصنوعی: من حقیقت وجود خود را مانند آنچه که هست شناخته‌ام و به همین دلیل در مقابل دشمنانم موضع‌گیری کرده‌ام.

هوش مصنوعی: چشمم را از دنیای بیرون بستم و نور دل من در درونم روشن شده است، گویی که خانه‌ام همچون روزن روشن و پراز نور شده است.

هوش مصنوعی: در پایان، مانند فاخته‌ای شده‌ام که گلویم کبود است، چون بیشتر از حد از مردم توقع داشته‌ام و بار سنگینی بر دوش گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: چرا همچنان در حال زبانی آتشین هستم؛ سخن من نیز همچون کلیم، با قلمی از آهن نوشته می‌شود.