غزل شمارهٔ ۱۵۹

هوش مصنوعی: دل فرزند یوسف، به یاد تو و زیبایی‌ات، همچون چاه عمیق و پر از عشق می‌شود، و این عشق به قدری زیاد است که با شوق، گلی از دلش می‌روید و دلتنگی‌اش را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: سپاه زیبایی تو بر دل‌ها پیروز شده است؛ وقتی مژگانت به سمت قلب‌ها برگردد، شکست آنها حتمی است.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی در برابر دادخواهان قرار نگیری، ستم و بی‌عدالتی را کمتر کن. تو که مانند گلی بر می‌فروزی، باید مراقب باشی که اگر خارهای دامن تو را بگیرد، دردناک خواهد بود.

هوش مصنوعی: از زخم‌های متعدد خود به او می‌گویم و هر بار که به چشمانش نگاه می‌کنم، دل را در حلقه‌های موهای آشفته‌ات گرفتار می‌کنم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم به قدری از نوشیینی لب‌های تو لذت ببرم که اصلاً نمکی در نمک‌دانی باقی نماند.

هوش مصنوعی: با این ضعفی که دارم، نمی‌توانم به حالت بیهوشی از خودم دور شوم، اما می‌توانم همچون پروانه هر لحظه به گرد تو بچرخم و به عشق تو نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: تمام وجودت از سر تا پا مهربانی و وفاداری است. این ویژگی‌های تو به مانند مرهمی بر زخم‌های دل دیگران عمل می‌کند و مانند آب شفابخش است.

هوش مصنوعی: آیا ممکن است بادی به منظور خاموش کردن شمع در جایگاه شهیدان بیاید؟ در غیر این صورت، چه کسی بر سر خاک شهیدان می‌آید؟

هوش مصنوعی: در آن روز، من تو را سردار وفاداری می‌دانم که در مسیر وفا هیچ چیز از تو باقی نمانده، نه سر و نه بدنه.