غزل شمارهٔ ۱۰۳

هوش مصنوعی: ما به وعده‌های‌مان پایبند بودیم، اما اثر آن از بین رفته است. زمانه به ما سخت گذشت، اما حالا بهتر شده است.

هوش مصنوعی: من از زمانه شکایت ندارم، بلکه درد و رنجی که به من و فرزندانم وارد شده، در تمام دنیا ناشی از عمل این پدر و پسر است.

هوش مصنوعی: در این تنگنا و فشار، دل و چشمم به شدت دلتنگ شده‌اند و به همین دلیل، نمی‌توانم زیبایی چهره‌ی معشوقم را ببینم و همه چیز بر من سنگینی می‌کند.

هوش مصنوعی: صدای ناله‌هایم باعث شده که بر سرم رحم بیاورند و به من آرامش دهند. تیرهایی که در قلبم نشسته بودند، حالا دیگر اثر ندارند و به نظر می‌رسد کار از کار گذشته است.

هوش مصنوعی: من دوستی‌های گرم و صمیمی را با دقت مشاهده کرده‌ام و می‌بینم که سختی‌ها و مشکلات ایام، از آن دوستی‌ها هم سردتر و دلگیرتر شده است.

هوش مصنوعی: جاده‌ها به خاطر عشق او به هم پیچیده و به هم متصل شده‌اند، به طوری که مانند رشته‌ای از جواهرات در آمده‌اند و همه جا پر از نشانه‌های اوست.

هوش مصنوعی: ظاهر و باطن من، مانند حبابی است که یکی است. هر نگاهی به کارهای من، پرده‌ها را کنار زده و حقیقت را نمایان کرده است.