غزل شمارهٔ ۴۷

هوش مصنوعی: دل دوستانی را که در مسیر امید و ترس قرار دارند، مشاهده کرده است که اشتیاقی پایدار و صبری ناکام دارند.

هوش مصنوعی: در روز قیامت، بازگشت روح به بدن از محبت و شوق توست، وگرنه عمر ما تا به حال فقط این تنگنا و محدودیت را تجربه کرده است.

هوش مصنوعی: اگر بخواهیم رفتار و احساسات خود را به کسی ابراز کنیم، این طبیعی است که در ابتدا دچار عواطف قوی شویم. روزی که برای اولین بار چشم به دنیا می‌گشاییم، انگار نگاه ما به عشق و محبت دیگران منتهی می‌شود.

هوش مصنوعی: نگاه مسحورکننده‌ات باعث شده است که غم نبودن مژگانت را احساس نکنم، چرا که مانند او، صد عاشق را دیده‌ام که از عشق تو دلبسته و متوجه نمی‌شوند.

هوش مصنوعی: آب زندگی واقعی نیست، زیرا خاکی که از آن قناعت و رضایت به دست می‌آید، مهم‌تر است. من از خضر پرسیده‌ام که آیا آبی برای بقا وجود دارد.

هوش مصنوعی: از بدبختی و سیه‌روزی نمی‌توان رهایی یافت، هرچند که مژه‌های تو هم ابروهای تو را به زیبایی پرنده‌ا‌ی خوشبخت توصیف می‌کنند.

هوش مصنوعی: چشم ما به شدت پر از اشک و به رنگ سپید درآمده و نتوانسته حتی ذره‌ای از خاک پای تو را پیدا کند. هرچند کاغذ همواره حال وصال تو را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: رنگ پریشانی و غم ما تحت تأثیر کواکب و سرنوشت نیست؛ چرا که سرنوشت ما بارها مرگ و اندوه را تجربه کرده است.

هوش مصنوعی: کلیم، که گم کرده دست و پاهایش است، تلاش می‌کند تا با جستجو در جیب و دامن خود، آن‌ها را پیدا کند، زیرا هنوز نمی‌داند که آنها کجاست.