غزل شمارهٔ ۳۶۳

هوش مصنوعی: گل در چمن تنها خار را می‌شناسد و آب و هوای دلپذیر فقط در خاک وطن وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر کسی در عالم مجردات (خیالی و روحانی) باشد، هیچ چیز مادی به او نمی‌چسبد و نمی‌تواند او را محدود کند. زیرا وابستگی به چیزهای مادی و دنیوی، برای کسی که از قید و بندها رها شده، بی‌معناست و او به راحتی از آن‌ها می‌گذرد.

هوش مصنوعی: در نظر مردم دنیا، جان انسان ارزش چندانی ندارد، اما برای کودکان معصوم، شراب دلنشین می‌تواند از همه چیز بهتر باشد.

هوش مصنوعی: آدم‌های ظاهربین فقط بدن را می‌بینند و مانند فانوس که فقط نور می‌افشاند، در مجالس می‌درخشند. اما کسی که بدون پیرهن یعنی بدون ظواهر و زرق و برق دنیا باشد، در واقع چیزی ندارد که به چشم بیفتد.

هوش مصنوعی: در زندگی‌ام سرنوشت مشخصی ندارم و نمی‌توانم راهی را پیدا کنم که مانع از دست دادن‌ام شود.

هوش مصنوعی: بهار زمانی معنا دارد که روح‌های پاک و زنده‌ای در میان باشند، اما اگر کسی مرده و بی‌روح باشد، حتی زیبایی‌های بهار هم به چشم نمی‌آید، چون آن شخص رنگ و زندگی ندارد.

هوش مصنوعی: همان‌طور که کار تیشه در دست کسی به نتیجه‌ای می‌رسد که از تفکر و دقت برخوردار است، درک عمیق و اندیشیدن به مسائل نیز هرگز به پایان نمی‌رسد و همواره می‌تواند به معرفت و معنای جدیدی منجر شود.

هوش مصنوعی: اگر کسی از دریای نعمت تنها به یک قطره راضی باشد، جای تأسف دارد که سرمایه رشد و پیشرفت را می‌دزدد و بی‌صدا می‌گذرد.

هوش مصنوعی: با استفاده از یک تکه چوب، یک قایق ساخته شد. هرچند که کسی که این کار را کرده، در هیچ یک از فنون مهارت خاصی ندارد.