غزل شمارهٔ ۵۱

هوش مصنوعی: در باغ بهاری، سروی زیبا در حال عبور بود و پروانه‌ای که عاشق گل بود، آرزوی داشتن بال و پر را در سر داشت تا به آن نزدیکتر شود.

هوش مصنوعی: دل از تاب و پیچ زلف تو آزاد شد و تو هیچ نگفتی که این حلقه، نشانهٔ سوگواران است که ناله و گریه می‌کنند.

هوش مصنوعی: ما حتی یک قدم نادرست هم به سمت هدف خود برنداشتیم، انگار که در این مسیر بی‌هدف، راهنمایی وجود داشت که ما را به سمت‌های نادرست هدایت کرد.

هوش مصنوعی: همواره مانند آینه‌ای هستم که او به من نگاه می‌کند، اما توجهش به شخص دیگری معطوف است.

هوش مصنوعی: وقتی مژه‌ام دیگر اشکی نداشت و از چشمانم افتاد، حالا چه باید بکنم با رشته‌ایی که گاهی اوقات دلی از آن داشتم؟

هوش مصنوعی: در این بیابان خشک و بی‌آب، حتی یک قدم هم برنداشتیم، زیرا هر نشانه‌ای که از او در مسیر دیدیم، ما را به یاد اشک و بی‌تابی انداخت.

هوش مصنوعی: آشفته بودن موهای تو باعث شده که من از حرف‌های خودم دور شوم و در واقع، این وضعیت بیشتر به بی‌نظمی و سردرگمی من ارتباط دارد.

هوش مصنوعی: اگر پروانه‌ای در قفس شمعی نمی‌تواند باشد، پس اگر بال و پری داشت، آن را برای تو می‌افشاند.

هوش مصنوعی: به کسی که به خاطر وضعیتی بد یا افتی که دارد، نمی‌توان نگریست. در این باغ، حتی این خار خشکیده هم روزگاری برگ و شکوفه داشته است.