غزل شمارهٔ ۳۵۵

هوش مصنوعی: گاهی اوقات وقتی که مشکلات و سختی‌ها به طور ناگهانی به سراغ انسان می‌آید، ابتدا آسیب به کسانی می‌رسد که در موقعیت‌های حساس و با مقام و منزلت بالا قرار دارند.

هوش مصنوعی: ای باغبان، وقتی که در این باغ بسته باشد، هیچ‌کس نمی‌تواند از آن محافظت کند. وقتی دشمن خزان به این گلستان نزدیک شود، همه چیز را نابود می‌کند.

هوش مصنوعی: گفتن حرف‌های مربوط به وصال در شب، که امیدواریم عمرش طولانی باشد، بسیار کوتاه‌تر از این است که آن احساسات به زبان بیایند.

هوش مصنوعی: در نهایت، وقتی که فصل پاییز می‌رسد، همه‌ی کدورت‌ها و ناراحتی‌ها بین گلچین و باغبان از بین می‌رود و به صلح و آرامش می‌رسند.

هوش مصنوعی: کسی نیست که به درد دل ما در دوری از وطن رسیدگی کند. ما به آن جوهر گرانبها که در وطن داریم هیچ‌گاه دسترسی نداشته‌ایم و به همین خاطر اشک‌های ما بی‌پاسخ می‌ماند.

هوش مصنوعی: من در این ویرانه مانند جغد سرگردانم و به خوبی می‌دانم که از زوایای مختلف زندگی چگونه و از کجا باید روزی‌ام را تأمین کنم تا به شکست و ناامیدی نرسم.

هوش مصنوعی: به سرزمین خاکی و دور افتاده رفتم، جایی که دشمنان نتوانند به من آسیب برسانند. در اینجا دیگر وقتی برای سرزنش کردن دشمنان باقی نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: بی‌بال و پر، مانند رنگ روی صورت، روزی که وقت ترک این خانه برسد، پرواز می‌کنیم.

هوش مصنوعی: پیام شادی و لذت دیر به ما می‌رسد. کلیم می‌گوید که نوشیدن شراب در بهار اگر انجام نشود، در خزان (پاییز) به ما خواهد رسید.