غزل شمارهٔ ۱۷۰ - در مدح شاه‌جهان

هوش مصنوعی: تیغ تو بر سر دشمن، شروع پیروزی است. این آغاز، نشان‌دهنده این است که پایان پیروزی چه خواهد بود.

هوش مصنوعی: ای کسانی که از ابتدا به قامت تو همچون غلافی برای شمشیر پیروزی و کمک آماده شده‌اند، پیروزی و فتح به تو نزدیک است.

هوش مصنوعی: به خاطر رحمت الهی، تو مانند موجی از دریا به سمت ساحل پیروزی می‌آیی، همچنان که موفقیت به دنبال موفقیت می‌آید.

هوش مصنوعی: باد به آرامی می‌گذرد و بوی گل را در باغ به همراه می‌آورد، در حالی که خبر خوشی از پیروزی و شادی را منتشر می‌کند.

هوش مصنوعی: سرها که هنوز باز نشده و شبیه به غنچه‌های گل هستند، به مانند دسته‌ای گل هستند که از چمنی خوشبو جمع‌آوری شده‌اند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس بر روی آب ساختمان نمی‌سازد، اما دست قدرت تو همیشه بر روی آب مانند تیغی است که بنیاد پیروزی را بنا می‌کند.

هوش مصنوعی: سوفار، که به حالت غنچه است، زمانی که زبانش را باز کند و سخن بگوید، در میدان نبرد از شادی و شوق، فریاد پیروزی سر می‌دهد.

هوش مصنوعی: مردان کار مانند تیر نی هستند که با یک پا ایستاده و کمرشان را محکم بسته‌اند تا برای پیروزی آماده شوند.

هوش مصنوعی: ابرو مانند رشته مویی است که به نازکی برآمده و از تیغ زبان، به خاطر اینکه دلیران را دعا می‌کند، به سمت پیروزی حرکت می‌کند.

هوش مصنوعی: زره‌ای که در برابر تیغ و سنان چالشگری می‌کند، به خاطر زیبایی و جذابیتش حسادت می‌کند، زیرا آن زره از هزار چشم به دیدار نصرت و پیروزی می‌نگرد.

هوش مصنوعی: در گلزار جنگ، شاه جهان را می‌سازم که خوشحالم و پیروزی را در سر دارم.