غزل شمارهٔ ۱۶۱

هوش مصنوعی: چشم دلخواهم، از هیچ‌کس در این دنیا آرامش و دلجویی نیافت. درد من را کسی التیام نبخشید و رازهای من را هیچ‌کس سرّی ندانست.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که در این گلستان زندگی می‌کند، به خاطر آن گل زودگذر و بی‌وفا، هزاران لانه‌اش را خراب کرد. زیرا عمر آن گل تنها به اندازه‌ی یک شبنم بود.

هوش مصنوعی: من که دل‌نازار و نگرانم، از حال و اوضاع دل خودم نپرس؛ زیرا همه دنیا غم داشت، اما دل دنیا هرگز غم را احساس نکرد.

هوش مصنوعی: برفراز ما شمشیر ظلم تو، همچون ابر رحمتی است. این رحمت از آنچه که زخم‌های ناشی از آن نیاز به مرهم دارند، بهتر و والاتر است.

هوش مصنوعی: اگر سکوت و خاموشی را به خوبی درک کنی، به هدف واقعی دست می‌یابی. کسی که در جستجوی عمق وجود نیست و فقط از ظواهر می‌گذرد، هرگز موفق به کشف حقیقت نخواهد شد.

هوش مصنوعی: در هنگام وداع او، چشمانم مانند طوفانی پر از احساسات و رنج است و افسوس که از دل شکسته ام، چشمانم باید بدون اشک و نم باشد، مثل عینکی که بخار نکرده است.

هوش مصنوعی: بر لب زیبای تو زخمی دیدم و مردم از این درد می‌نالیدند. این نگین کی از جای خود کنده شد که نقش خود این انگشتر را نداشت.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و یاد آن لب، تصویر آرزوهایم به قدری در ذهنم جا گرفت که دیگر هیچ چیزی جز آن، برایم ارزشی نداشت.

هوش مصنوعی: در نهایت، از چشمانم دست کشیدم و از تربیت خود جدا شدم، زیرا آن گوهر ارزشمندی که من در این دریا به دنبالش بودم، وجود نداشت.