غزل شمارهٔ ۴۲۵

هوش مصنوعی: وقتی در مقابل مشکلات و سختی‌ها قرار می‌گیرم، از عمق جانم آهی می‌کشم؛ اما ناامیدی باعث نمی‌شود که از تلاش و امید دست بکشم.

هوش مصنوعی: از شدت گریه نابینا شدم و هنوز هم بینایی‌ام باقی است. هر لحظه اشک‌هایم را با مژه‌هایم از چشمانم می‌کشم.

هوش مصنوعی: عمر من مانند باغبانی گذشت که تنها یک بار با ادب و احترام بر نخل بلندی تکیه کرد و تصمیم گرفت که به دقت و با احتیاط، کارش را انجام دهد.

هوش مصنوعی: من، پرنده‌ای هستم که آرزوی حضور در این باغ را دارم و در بهار بیشتر از گل‌ها، حسرت و اشتیاق خود را نشان می‌دهم.

هوش مصنوعی: لباس زیبا و دلکش است، اما نمی‌تواند رازها را پنهان کند؛ حتی اگر چندین پیرهن روی هم بپوشم، حقیقت عیان خواهد شد.

هوش مصنوعی: علاقه‌ام به تو به حدی است که می‌توانم به خاطر تو بی‌صبرانه در انتظار بمانم و هر مسافری را که از راه می‌رسد، بی‌درنگ به سوی خود جذب کنم.

هوش مصنوعی: من مانند بیماری هستم که پزشک ندارد، و چشمان تو برای من همچون داروست. اما دیگر توانی برای تحمل انتظار نمانده است.

هوش مصنوعی: با سرنوشت بد چه کاری می‌توانم بکنم، افسوس که راهی نیست. این تقدیر، آن چیزی نیست که بتوانم به سادگی تغییرش دهم.

هوش مصنوعی: سر بریده گردن به دور از راز و نیاز، در جایی که من از شدت غم تو فریاد می‌زنم.

هوش مصنوعی: هرچند هیچ‌گاه به کار من نیاید، ولی از شب تا صبح برای مرگم ناله و زاری می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر من در زندگی خود به صداقت و محبت ادامه دهم، حتی مشکلات و دردها نیز می‌توانند به راهی نو و امیدبخش تبدیل شوند.