غزل شمارهٔ ۴۴۴

هوش مصنوعی: به خاطر عشق همیشه در حال دل‌مشغولی بودم، اگر مثل گل لاله که در آتش می‌سوزد، دردی عمیق و سوزان داشتم.

هوش مصنوعی: من اکنون در دل آرامش آبی زلال، بی‌توجهی می‌کنم، در حالی که پیشتر با چشمان تشنه‌ام به سوی آب فلزی می‌نگریستم.

هوش مصنوعی: هرگز برای جستجوی لذت و خوشی دلسرد نشدم، من در آن روز که محصول و دستاورد خود را داشتم، خوشه‌چین بودم.

هوش مصنوعی: آفتاب مثل یک گدا به مهمانی من آمده بود و در حال برق زدن بود تا شادی و نور بزم را به من هدیه کند، چرا که من از نوشیدنی لذت می‌بردم.

هوش مصنوعی: شعله‌های آتش از نارضایتی و بی‌قراری بلند می‌شد و من در جایی ثابت ماندم و تکان نخوردم، چون به یاد گل‌خن بودم.

هوش مصنوعی: من هیچ‌گاه برای کسی که به من نزدیک نیست، دل خود را پاره نخواهم کرد، چون زخمی که از آن کشیدم را از دیده‌ها پنهان کرده‌ام.

هوش مصنوعی: مانند ماهی که داغ نیست، پوششی غیر از این لباس نداشتم. وقتی زمان کفن و دفن رسید، تنها همین یک جامه بر تنم بود.

هوش مصنوعی: غمی که بر دل دارم را فقط بر زخم‌هایم می‌گذارم و چشمانم را به شکاف دیوار باغ نگاه می‌دهم.