غزل شمارهٔ ۱۳۱

هوش مصنوعی: اگر از وجود ما یاد کنی، مانند نامی در خانه‌ی طوطی است که فقط تکه‌ای از استخوان را در بر دارد.

هوش مصنوعی: زیبایی ستاره بخت من هرگز از بین نخواهد رفت، چون همچون شمعی همیشه روشن در سرنوشتم هیچ آسیبی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: ما را به زبانی بی‌زبان کرده‌ای، حالا که حرف جدیدی برای گفتن نمانده است، بیا تا وقتی هنوز زبانی داریم، با هم گفت‌وگو کنیم.

هوش مصنوعی: اشک و غم همیشه در میان انسان‌ها وجود دارد و هیچ‌گاه نیست که کسی به شدت دچار درد و بی‌احساسی شود. همیشه یک راهنما یا شخصی وجود دارد که در این سفر زندگی به ما کمک می‌کند.

هوش مصنوعی: کسی که تمایل به خونریزی دارد، می‌فهمم که در دل و مژگان او نشانی وجود دارد.

هوش مصنوعی: رودخانه در حرکت به سمت چمن، مانند برقی است که بیشتر از ابرها درخشش دارد، مگر اینکه بر روی شاخه گلی، نشانه‌ای از من وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: خاکساری و سجده کردن بر درگاه تو با وجود سر بریده، برایم خوشایند است؛ زیرا وقتی که نگهبانی مثل تو هست، هیچ ترسی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: دل من به همین نزدیکی‌ها به عشق وصالی دست نیافته است. چه شد که در پشت دیوار این گلستان، به این حال و روز افتاده‌ام؟