غزل شمارهٔ ۵۵۳

هوش مصنوعی: زمانی که ما به خاطر قرض‌ها و بدهی‌ها دچار مشکل شده‌ایم، نوبت به من خواهد رسید تا با آرامش و قدرت خود دوباره به کانون زندگی برگردم، همان‌طور که آسیا با قدرت کار می‌کند و آرد تولید می‌کند.

هوش مصنوعی: در جدایی تو، اشک و ناله می‌کنیم و حالتی بدتر از کودکی داریم که از شیر جدا شده است.

هوش مصنوعی: ناامیدی مانند صد تا برق در حال کمین است و در هر گوشه به انتظار نشسته، اما درخت امیدواری هر جا که ریشه دوانده، هنوز پابرجا است.

هوش مصنوعی: بر سر سفره‌ی زندگی، هیچ کس جز استخوان (چیزی از خود) ندارد. هر کسی که لحظه‌ای نشسته، با طبیعت و روح خود ارتباط گرفته و با آن هم‌نوا شده است.

هوش مصنوعی: اگر صد نفر هم بخواهند به او کمک کنند، اثر قدم‌های او از بین نمی‌رود. آموزش تواضع را انگار از ما فراگرفته است.

هوش مصنوعی: تنها کسی که در میانسالی و با تجربه می‌تواند درد و رنج زمانه را به خوبی تشخیص دهد، کسی است که در مرتبه‌ای بالا و مهم نشسته باشد. سایر افراد معمولاً نمی‌توانند این درک عمیق را پیدا کنند.

هوش مصنوعی: هر چند که زلف‌های او به حدی شگفت‌انگیز و مرگبار است که می‌تواند آدم را به نابودی کشاند، اما هر رشته از این زیبایی و عشق، تلخی و اندوه را نیز به همراه دارد که از آن جدایی ناپذیر است.

هوش مصنوعی: در اینجا اشاره به این است که کسانی که در لباس تقوی و دینداری ظاهر می‌شوند، در حقیقت خون و جان فشانی آنها در راه حق و دین به وضوح نمایان است. این دلیران با عزم و اراده، در برابر چالش‌ها ایستاده‌اند و حتی در سخت‌ترین شرایط نیز تسلیم نمی‌شوند. آنها نشان می‌دهند که برای دفاع از اعتقادات خود، آماده هستند و به نوعی از نیرویی درونی در میانسالی اشاره دارند که با احتیاط و قدرت به جلو می‌نگرند.

هوش مصنوعی: آوارگان هیچ راهنمایی جز ما ندارند و تنها کسانی که به کلام و راه ما می‌رسند، از ما توان و اراده‌ی راستین را می‌گیرند.