غزل شمارهٔ ۶۸

هوش مصنوعی: دل اگر از حضور تو دور شده، به زودی دوباره به تو بازخواهد گشت. این دوری، تنها موقتی است و بازگشت آن به تو سریع‌تر از تغییر رنگ و حالته.

هوش مصنوعی: ناصح بی‌موقع سخن می‌گوید و ما در عشق گرفتاریم. ما مثل قربانی شده‌ایم و او تنها از این وضعیت خبر دارد و از آن متاثر می‌شود.

هوش مصنوعی: حالت دل شکسته‌ام که در نامه‌ام نوشتم، در دل یار تأثیری گذاشته که خودش آن را بدون خواندن پاره کرده است.

هوش مصنوعی: در فکر خود مشغول شده و فراموش کرده‌ایم که هیچ‌کس به‌جز خودمان سر به زیر نمی‌آورد و از جمله‌های بی‌پایه دور می‌شود.

هوش مصنوعی: دل ما مانند پرنده‌ای است که در دنیای بی‌ثبات و ناپایدار زندگی می‌کند. این دل به راحتی از دست می‌رود و هنوز به دستان نادانی که آن را درک نمی‌کنند، سپرده نشده است.

هوش مصنوعی: در میان گل‌ها، آتش سبزه‌ای که شبنم از گوش تو دیده، سر می‌زند.

هوش مصنوعی: دل من پر از غم و اندوه است و این حالت باعث می‌شود که روح من مانند پرنده‌ای گرفتار شود. من دیگر طاقت ندارم و افکارم به شدت درگیر است.

هوش مصنوعی: می‌دانی که چرا روی کلمات عرق می‌ریزد؟ خیلی‌ها تلاش کرده‌اند تا مفهوم این سخن را درک کنند.

هوش مصنوعی: آن کودکی که در آغوش قناعت بزرگ شده، مانند گل که شیرینی شکر را چشیده و از شیر مادر مستقل شده است.

هوش مصنوعی: کلیم از زیبایی‌های چمن خوشحال نیست، زیرا آن گلی که در رأس زیبایی‌های وصال قرار دارد، هنوز چیده نشده است.