غزل شمارهٔ ۲۳۱

هوش مصنوعی: عاشق با وجود اینکه هیچ چیز جز خطر و چالش در زندگی‌اش وجود ندارد، همچون شیشه‌ای است که از صدمه و آسیب می‌ترسد و احتیاط می‌کند.

هوش مصنوعی: تا وقتی که نغمه‌ای نباشد، انسان نمی‌تواند هوش خود را از دست بدهد. مثل مسافری که بدون ساز سفر است، هیچ‌کجا نمی‌تواند برود.

هوش مصنوعی: من دلم را خراب کرده‌ام تا هیچ وابستگی نداشته باشد، زیرا اگر قلبی خالی باشد، به قفل نیازی ندارد.

هوش مصنوعی: در دل شور و شوق وصال، آگاه بودن از هیاهوی چشم دیگران اهمیتی ندارد؛ زیرا تا زمانی که تله‌ای برپاشود، آن ماهی بی‌خبر و راحت شنا می‌کند.

هوش مصنوعی: آسمان از ستاره‌ها دانه‌های زیادی از بدی‌ها را به دوش دارد، اما هنگامی که ما به سوگ نشسته‌ایم، هیچ نشانه‌ای از آتش و شورش در دل نداریم.

هوش مصنوعی: دل نمی‌تواند جز به یاد آن معشوق زیبا خوش بگذراند و هیچ آینه‌ای جز زیبایی تو نمی‌تواند روشنی و شادابی را نشان دهد. باغ دیگری هم وجود ندارد که به جز زیبایی تو، لذت و سرزندگی را به همراه داشته باشد.

هوش مصنوعی: زندگی آسان و راحت در دنیا برای ما نیست، زیرا در سرزمین افرادی که خاضع و تواضع دارند، سیمرغ (نماد آزادی و بلندپروازی) جایی ندارد.

هوش مصنوعی: اگر بدانم که از خاک هستم، آنگاه خون فشاندن به هیچ فایده‌ای نیست، زیرا تیغ ناکامی‌های زندگی هیچگاه برنمی‌دارد و همه چیز بیهوده است.

هوش مصنوعی: چشم‌ها تا زمانی که احساسات قلبی در آنها جاری است، بی‌خطر و آرام هستند. حتی اگر آب کم و نازک باشد، باز هم کشتی به خطر نمی‌افتد.

هوش مصنوعی: چشمانم مانند مسافری در خانه سرگردان است و من فکر می‌کنم که دیگر نیازی به منت کشیدن از راهنمایی ندارم.