غزل شمارهٔ ۱۲۳

هوش مصنوعی: در خانه‌ای که زندگی و نشاطی وجود ندارد، هیچ نوری دیده نمی‌شود؛ بلکه ویرانی و تاریکی حاکم است.

هوش مصنوعی: در جشن شادمانی ما، آنقدر گریه و اندوه وجود داشت که هیچ قطره خونی در رگ طنبور باقی نماند.

هوش مصنوعی: دل را به عشق گلرخان سپردیم، اما دیگر در دل ما جایی برای حوریان نیست.

هوش مصنوعی: ما تمام عمرمان مانند پروانه‌ای بوده‌ایم که دور چراغ آشنایی در حال گردش هستیم، اما در واقع هیچ نوری در آن رابطه وجود ندارد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که تو در کنار هستی، آفتاب از شدت زیبایی‌ات به روشنایی می‌آید؟ اما اینقدر هم عقل و بینایی وجود دارد که نباید اینقدر نادیده گرفته شود.

هوش مصنوعی: به خاطر تغییرات زیادی که در وضعیت جهان به وجود آمده، دیگر نمی‌توان درباره‌ی آن فکر کرد و اندیشه کرد.

هوش مصنوعی: من همیشه به یاد لبی شیرین و دل‌نواز هستم و می‌خواهم این احساس را به کسی بگویم، اما نمی‌خواهم کسی فکر کند که از نظر من در این احساس اشتباهی وجود دارد.

هوش مصنوعی: من از تیغ تو ناامید می‌شوم، اگر جراحتی که ایجاد کرده‌ای تازه نیست و به زخم تبدیل نشده است.

هوش مصنوعی: پرده‌ای که بر زخم من می‌کشی، چه فایده‌ای دارد؟ حتی شمعی که در فانوس است، نمی‌تواند پنهان بماند.