غزل شمارهٔ ۴۲۹

هوش مصنوعی: بی‌نهایت عشق و آرزو برای دیدن تو در ذهنم موج می‌زند، به طوری که در عشق تو، حتی در دل دشمن نیز همچون لاله‌ای شعله‌ور هستم.

هوش مصنوعی: اگر من پروانه شمع باشم، او به خاطر عشق و وابستگی‌ام، دست به کار می‌شود و رشته‌های خود را به دور بال و پر من می‌پیچد.

هوش مصنوعی: در وجود ناتوان و بی‌فایده‌ام هیچ سود و نفعی وجود ندارد و به همین دلیل، هر خط و نشانی بر بدنم گواهی بر بی‌فایتی‌ام است.

هوش مصنوعی: این عشق مثل یک تب است، نه مانند آتشی که با آب خاموش شود. حتی اگر بهتر شوم، این تب همچنان بر سرم باقی خواهد ماند.

هوش مصنوعی: موجی که به شکل تیغ درآمده، به خون من می‌زند و جام من از تشنگی سرناساز می‌زند. سنگی در دامن حباب به دام افتاده است و حالا ساغرم در این حال و هواست.

هوش مصنوعی: آشنایی با کسی که دوری او را تجربه کرده‌ایم، به مراتب بیشتر از آشنایی با کسی است که همیشه نزدیک بوده است. چون در این حالت، به خاطر کم بودن دیدارها، این احساس آشنایی با او عمیق‌تر و واضح‌تر می‌شود.

هوش مصنوعی: دیوانه‌گان عشق که روحشان با هم آشناست، هر جا که صدای زنگی را می‌شنوم، دلم بی‌تابی می‌کند و آن‌ها را در آغوش می‌کشم.

هوش مصنوعی: هیچکس نباید از نزد من برود که من او را خوار ببینم. اگر این اتفاق بیفتد، مثل این است که خار بر سرم می‌خورد، یعنی بسیار دردناک و آزاردهنده است.

هوش مصنوعی: من از سر و سامان عشق و مهر خود بلند می‌شوم، کلیم، تا نپنداری که در قید و بند ثروت و زر و زیور هستم.