غزل شمارهٔ ۳۶۸

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که تقدیر و سرنوشت من به گونه‌ای است که همچون سنگی در گردن دنیا به تیرگی‌ام ادامه می‌دهد و این حس می‌کند که شمع وجودم در آتش کشتن عشق خاموش شده، و حالا با دست‌هایم، از یأس و ناامیدی می‌گوید.

هوش مصنوعی: ما نتوانستیم در نظر روزگار جایی پیدا کنیم و احساس امنیت می‌کنیم، زیرا هنوز مانند کسی که بر زمین نمی‌افتد، نلغزیده‌ایم.

هوش مصنوعی: دل من زخم عمیقی دارد که هیچ درمانی آن را خوب نمی‌کند. مانند نگینی که بر روی دست می‌درخشد، این درد و رنج در من همیشه باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: مانند حبابی که به آرامی در حال پخش شدن است، کسی که لذت را تجربه می‌کند، اگر زبان بگشاید، ابتدا باید به یادآوری آخرین لحظه‌ی زندگی خود بپردازد.

هوش مصنوعی: در محیطی که تازه قدم گذاشته‌ای، اولین بار که وارد می‌شوی، باید از زیبایی و شکوه آن لذت ببری و به آن احترام بگذاری.

هوش مصنوعی: هرچند که از مجلس تو دور شده‌ام، اما هنوز در انتظار تو در چشمانم شعله‌ای از شوق می‌درخشد و این شوق و اشتیاق به مانند صلحی در دل من وجود دارد.

هوش مصنوعی: امروز آرزوی دنیا در کنار اوست، خوشا به حال کسی که به او دست پیدا کند و از نعمتش بهره‌مند شود.

هوش مصنوعی: شاید حال دل ما تغییر کند اگر بار سنگینی که روی دل‌مان است به زمین بیفتد.