غزل شمارهٔ ۸۰

چشم های خمار یار ( نرگس مست ) گویی در شراب٬ غرق و‌ به این واسطه جذاب و مخمور شده اند و دل ما همانند همان چشم ها و با همان شراب از خود بی خود گشته و دفتری که دانش و معرفت ما در آن به نگارش در آمده( بنا به علتی که در مصرع اول بیان شد ) اکنون در آب افتاده و نابود شده است. 

ما نه از آغاز و نه پایان جهان هیچ اطلاعی نداریم این جهان همانند کتابی کهنه است ( اشاره به دیرینگی عالم و فرسودگی و گذرا بودن آن ) که ابتدا یعنی صفحات نخست و فهرست آن( دانش در خصوص آغاز آفرینش ) و انتهای آن ( رستاخیز و قیامت) به علت فرسودگی نابود و گم شده اند و از آنها بی خبریم.(صفحات میانی کتاب که لحظه ی اکنونِ زندگی انسان هستند در حال ورق خوردن و تمام شدنند و عارف می بایست بدون غرق شدن در داستانی که از وسط شروع شده است  به دنبال صفحات گمشده بگردد)

هوش مصنوعی: نگاه زیبایت دل مرا تسخیر کرد و در یک لحظه، با حرکت دامن خود، آتشی به جانم انداخت که مثل کباب در حال سوختن است.

هوش مصنوعی: چشم تو باعث شده تا نگهبان شهر به خاطر تو هرجایی که میخانه‌ای وجود دارد، خراب و ویران شود.

هوش مصنوعی: شیشه به رنگ شراب است و این رنگ به قدری زیباست که به نظر می‌رسد دختر گل سرخی در زیر نقابی از آتش قرار دارد.

هوش مصنوعی: از رقیبان قمار تو دیگر کسی باقی نمانده است و حالا وضعیت به گونه‌ای شده که به سادگی به شکست می‌انجامد.

هوش مصنوعی: بر چهره ساقی، رنگ گل و حالت آشفته زلف او شبیه موجی است که بر سطح شراب افتاده است.

هوش مصنوعی: در دفتر زیبایی بهار، به یادگار فقط آثار و نشانه‌ها باقی مانده است. هیچ گلی که با طراوت باشد، وجود ندارد و تنها بقایای آن‌هایی که از باد به داخل آب افتاده‌اند، باقی مانده است.

هوش مصنوعی: چشمه‌ای زنده و پرطراوت از نگاه شاداب او به وجود آمده است؛ اگر چشمان کلیم (موسى) به سراب و خیال بیفتند، به همین خاطر او را در حال گریه می‌بینیم.