غزل شمارهٔ ۴۷۳

هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که بی‌اختیار به سمت محبوبش می‌رود، حتی اگر لحظه‌ای از خود بی‌خود شود و از خود دور شود، باز هم به کوی معشوق می‌رود.

هوش مصنوعی: جای خوشی است که در آن، زیبایی و عشق در کنار هم وجود دارند. در آنجا تو از شراب مست می‌شدی و من مشغول کارهای خود بودم.

هوش مصنوعی: وداع با او به معنی ترک کردن راه و مسیر زندگی‌ام است. در این حالت، من باید از خودم فاصله بگیرم و همچنان که به بی‌راهه می‌روم، در واقع به بی‌هدف بودن ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: الان که گلستان در آغوشم است، دیگر به یاد ندارم که روزی برای یک گل به صد گلزار می‌رفتم.

هوش مصنوعی: من عادت دارم که اگر حتی از تنهایی‌ام بیرون بیایم و به باغ برویم، اگر کسی مرا به آنجا ببرد، باز هم با پای خود می‌روم.

هوش مصنوعی: وقتی نشانه‌های او را در وجود خود پیدا کردم، در جستجویش به دور خود گشتم و مانند پرگار به دور خود می‌چرخیدم.

هوش مصنوعی: زمانی که دیگر نمی‌توانستم به میهمانی او بروم، به خاطر پرس و جو از آن نرگس بیمار به آنجا می‌رفتم.

هوش مصنوعی: اگر من اختیار داشتم، فراموش کردن کسی مثل کلیم برایم آسان بود و به سرعت از ذهنم می‌رفت، همانگونه که برق از ذهن این دنیا با ویژگی‌های نادرستش ناپدید می‌شود.