غزل شمارهٔ ۵۳۳

هوش مصنوعی: صبحی فرامی‌رسد که چهره‌ات به سفیدی می‌گراید، اما این سفیدی از آن بابت است که دیگر از طاقت و توان تو فراتر رفته و آبی که در گوش توست، در این وضعیت به گوش‌ات می‌رسد.

هوش مصنوعی: هرچند تو با زیبایی‌ات کم‌حرفی کرده‌ای، اما بوسه در لب‌های خاموشت فریاد می‌زند.

هوش مصنوعی: چون کمر زیبایت به خاطر حسادت تاب می‌خورد، وقتی که موهایت به سمت تو می‌آید، از روی شانه‌ات رد می‌شود.

هوش مصنوعی: امنیت و آسایش مردم از آن مژه‌ی جنگجوست؛ زیرا زلف‌های تو همچون زره‌یی بر او تأثیر می‌گذارد و او را می‌ترساند.

هوش مصنوعی: خنده‌ای بر لب دارم اما اشک‌هایم از چشمانم می‌ریزد، ناز و لطافت تو باعث شده که موهایت در آغوشم بیفتد.

هوش مصنوعی: کینه من از تو همچنان باقی است، پس چرا فراموش کرده‌ای که اسم من هم ممکن است در خاطر تو نمانده باشد؟ اگر نامم به خاطر ننگ فراموش شده، چرا احساس من از یاد تو رخت بر بسته؟

هوش مصنوعی: اگر تو هنوز در دنیای غفلت هستی، موعظه‌ها هیچ تأثیری بر تو نخواهند داشت. مانند در دری که بر روی گوش تو بسته شده و تو را از شنیدن واقعیت‌ها باز می‌دارد.