غزل شمارهٔ ۳۹۹

هوش مصنوعی: عشق همچون نهالی است که برگ‌هایش غمگین و میوه‌اش افسوس است. اگر با اشک و غم آبیاری نشود، هرگز سبز نخواهد شد و صدها افسوس به جا می‌گذارد.

هوش مصنوعی: تو نیامدی و غم و اندوه مثل سایه‌ای بر دلم نشسته و چشمانم به انتظار تو سپید و خسته شده است. افسوس که خبری از تو نیست.

هوش مصنوعی: در میان خشم و ناامیدی، قلبم چه کند، وقتی که مانند آینه‌ای که در غبار پنهان شده، آرزوهایم گم شده‌اند و حسرتی عمیق به دلم افتاده است.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به وصال، فقط با آه و ناله نمی‌توان موفق شد. عشق مانند نسیم است و بدون تلاش و کوشش، زیبایی و طراوت آن، بی‌فایده خواهد بود. افسوس که گاهی بهار و زیبایی‌ها نیز رنگ‌وبویی ندارند.

هوش مصنوعی: هرچه سعی می‌کنم که خود را مهار کنم و آرامش پیدا کنم، اما باز هم احساسات و آرامش از من دور می‌شود. افسوس که نمی‌توانم از این وضعیت رهایی یابم.

هوش مصنوعی: با این دو چشم که از زیبایی تو می‌بینند، چه چیزی می‌توان دید؟ هزار چشم هم داریم، اما افسوس که نمی‌توانیم همه آن زیبایی‌ها را ببینیم.

هوش مصنوعی: بوسه‌ای که او می‌زند، همه چیز را از دست می‌دهد و کلیم نمی‌تواند در این قمار، نقشش را ببینید. افسوس.