غزل شمارهٔ ۴۷۶

هوش مصنوعی: اگر بخواهم حق را قضاوت کنم، حتی اگر جانم را بدهند، ارزش این سخن را بالاتر از جان می‌دانم.

هوش مصنوعی: با کسی که همراهی و هم‌صحبتی‌اش برایم ارزشمند باشد، کجاست؟ تا وقتی مرگ را می‌یابم، می‌خواهم راحتی و تنهایی خود را از هم جدا کنم.

هوش مصنوعی: به اندازه‌ای که چوبی (سپند) در دل آتش می‌سوزد، من هم آمادگی دارم به خاطر آن دل‌باخته و بی‌وفا، تحمل کنم و جان به خطر بیندازم.

هوش مصنوعی: عشقم به شدت مرا گیج و سردرگم کرده است، در حالی که معشوقم در کنارم است و من به فکر او هستم.

هوش مصنوعی: چشمانم از اشک خالی شده و هیچ چیزی جز غبار احساسات و یادها در دستم نیست تا به یاد تو درآورم.

هوش مصنوعی: هر بار که به گفت و گو مشغول می‌شوم، حال و هوای شاد و سرمستی پیدا می‌کنم، مانند شیشه‌ای که در هر نقطه که باز شود، از آن سر و صدا و شور و نشاط به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: ترتیب و نظم خون‌ریزی عواطف و احساسات من در طول روز و شب دیگر وجود ندارد. همان‌طور که شمع به نور محدود خود در طول شب بسنده می‌کند، من هم به همین وضع راضی‌ام.

هوش مصنوعی: ناباوری و ناامیدی به تمامی دردها پاسخ می‌دهد و از این طریق می‌توان با یک دارو به درمان هزاران مشکل پرداخت.

هوش مصنوعی: اگر بدنم را در پوشش قناعت پرورش دهم، مانند یک کیف که از نی بافته شده، می‌توانم لباس از بوریا بسازم.

هوش مصنوعی: اگر در سخنان من انتقادی وجود ندارد، پس جای نگرانی نیست و نباید افسوس بخورم که به زندگی‌ام زهر بیفزایم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم کسانی را که به سخن من اعتنا نمی‌کنند، تنبیه کنم، کافی است که اژدهایی که در خانه دارم را بر آنها رها سازم.