غزل شمارهٔ ۴۷۷

هوش مصنوعی: من به دقت و ریزبینی در زیبایی‌های آن اندام پرداخته‌ام تا بتوانم کمر را در میان زلف‌هایش پیدا کنم.

هوش مصنوعی: من راضی نیستم که برای کسی فروتنانه زانو بزنم، چرا که دیگر آرزوی سربلندی را از ذهنم پاک کرده‌ام.

هوش مصنوعی: چشمی که با آرزوها پر شده، نمی‌تواند زیبایی‌ها را ببیند؛ چرا که من در دنیای ناامیدی فانی شده‌ام و تنها به خاک آن ناحیه نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: درون مردم مانند سمباده‌ای دوتا است و ظاهرشان مثل آینه نشان می‌دهد. سال‌هاست که به رفتار و زندگی دیگران نگاه کرده‌ام و در حال رصد کردن آن‌ها هستم.

هوش مصنوعی: من بی‌دلیل دیوانه نشده‌ام و عاشقانه در افکار خود غرق شده‌ام، زیرا از لب‌های شیرین او، آتش عشق در دل من شعله‌ور شده است.

هوش مصنوعی: مشکلات و سختی‌ها به تدریج به راه‌حل‌ها و آرامش‌هایی می‌انجامد. اگر من درونم را باز کنم و به عمق وجودم نگاه کنم، می‌توانم به وسعت امید و گشایش برسیم.

هوش مصنوعی: در دوران جوانی، به قد و قامت زیبایی دست پیدا کرده‌ام، اما اکنون به خاطر شیوه زندگی یا گذر زمان، دچار خمیدگی شده‌ام. اما با این حال، هنوز هم در سایهٔ آن زیبایی و جوانی، وجودم را حفظ کرده‌ام.

هوش مصنوعی: هر که به دنبال تنهایی است، در یک خانه با شمع نمی‌نشیند. من هم به طور تصادفی در شب‌های تاریک به راحتی نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: خانه‌های همسایه‌ها به خاطر اشک‌های من خراب شده است، اما نمی‌توانم بگویم که دیوانه‌ام، چرا که اگر جایی به دور افتاده بروم، به خاطر خودم نیست.