غزل شمارهٔ ۹۱

هوش مصنوعی: با رسیدن پیری، دوران جوانی به پایان رسید و توان جسمی از تحمل بار سنگین ناامید شد.

 چون دقت نگاهت از طریق عینک است ( چشمانت بر اثر پیری کم سو شده است ) باید از فکر و خیال درباره معشوقی خوش اندام و باریک میان بگذری.

هوش مصنوعی: وضع و حال زمانه را نمی‌توان دوبار مشاهده کرد؛ هر کس که از این سرزمین رفت، دیگر نمی‌تواند به عقب برگردد.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، اشک‌هایم هیچ تاثیری نداشتند و بارها کاروانی از کنار من عبور کرد.

تو چنان زیبا هستی که انگار زیبایی ات را از بهار گرفته ای. آن هم در یک نبرد که در خلال آن از حمله کردن تو از زخم نیزه ای که بر گل ارغوان خورد خون از سر آن جاری شد

هوش مصنوعی: عشق به میهن را در نظر بگیر که نمی‌توانیم از زیبایی‌های آن چشم بپوشیم، اما می‌توانیم از خاطرات و رنج‌های ناشی از آن عبور کنیم.

هوش مصنوعی: طبیعتی پیدا کن که بتوانی با آن جهانی را بسازی یا اراده‌ای داشته باش که از مرزهای دنیا فراتر برود.

هوش مصنوعی: سرنوشت هر دو جهان جز این نبود که سرِ انسانی که به زمین افتاد، از آسمان عبور کرده است.

هوش مصنوعی: در مکتب ما، مفهوم خلوص و عدم وابستگی به دنیا هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد. اگر کسی از نشانه‌ها و نشانه‌گذاری‌ها فراتر برود، نام و نشانی از او باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: اگر نتوانیم با چشم خود راهی را بپیماییم، پس چه دلیلی وجود دارد؟ وقتی که از دنیا چشم می‌پوشیم، می‌توان از آن عبور کرد.

هوش مصنوعی: بدنامی زندگی فقط دو روز بیشتر دوام نداشت، و من می‌خواهم با تو بگویم که چگونه گذشت.

هوش مصنوعی: یک روز، تمام وقت من به این موضوع گذشت که دل خود را به دیگران وابسته کنم و در روز دیگر، زمانم صرف این شد که آن وابستگی‌ها را از بین ببرم و از دلم بکنم.