غزل شمارهٔ ۳۴۳

هوش مصنوعی: اگر کسی با محبت و لطف خود به من توجه کند، این توجه می‌تواند روزهای تاریک و سخت مرا روشن کند و مانند آفتاب، فضای زندگی‌ام را روشن نماید.

هوش مصنوعی: در سرزمین و محیطی که زندگی می‌کنم، به من توجهی نشده است و به خاطر ناعدالتی‌های زندگی، احساس ناراحتی و غم می‌کنم که مثل آتش، اشک‌هایم بر مشکلات و رنج‌ها می‌ریزد.

هوش مصنوعی: رود مانند مویی که بر کمر تو آویزان است، هر لحظه به سمت تو می‌آید تا از آن پیچ و تاب بگیرد.

هوش مصنوعی: من به دنبال منبعی برای سیراب شدن نیستم، چرا که من از قناعت و رضایت درون لذت می‌برم و همین برایم کافی است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از او فریب نمی‌خورد، چرا که او مانند دختری از گل رز است که چادر را از باران برمی‌دارد و خود را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: زندگی عاشقانه باید پر از هیجان و نوسان باشد. مانند نبض که همیشه باید در حال تپش و فعالیت باشد، آرامش و سکون برای عشق مناسب نیست.

هوش مصنوعی: وقتی که تو از زیبایی و جذابیت خود دور شوی، مثل شمعی که نورش را از دست می‌دهد، دل‌ها از حسادت و عشق به تو می‌سوزد و حتی در دل رکاب‌ها هم اثر آن حسادت احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: آسمان به خاطر ویرانی ما، تلاش می‌کند که درست کند، اما اگر بخواهد به این کار ادامه دهد، تمام لانه‌های جغدها را هم ویران می‌کند.

هوش مصنوعی: زمانی که محبوب تو در کنار تو به خواب رفته باشد، شانس و بخت تو به حقیقت می‌پیوندد و بیدار می‌شود.