غزل شمارهٔ ۴۵۵

هوش مصنوعی: تمامی آدم‌های خوب را در دریا و زمین مشاهده کردم و دیدم که چقدر تر و تازه‌اند، در حالی که در مقابل آن‌ها، حال و هوای خشک و بی‌حالی وجود دارد.

هوش مصنوعی: در زمانه ما خوب و بد وجود ندارد و آنچه که من مشاهده کرده‌ام، بدها از بدترها بیشتر بوده‌اند.

هوش مصنوعی: در دوران جدایی از او، به درد و رنجی که کشیدم، به رشد و بلوغی رسیدم که از این تجربه به دست آمد.

هوش مصنوعی: من همچون سگی که از گزیدگی فرار کرده، به آب می‌روم، زیرا آن‌قدر طوفان را با چشمانم دیده‌ام.

هوش مصنوعی: من سرمه را دیده‌ام که در آب حل می‌شود و در آتش جگر، دودی را مشاهده کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در ذهنم افکار و اندیشه‌های مختلفی به گردش درآمدند که باعث شدند تا از زیبایی و کمال دنیا لذت ببرم و متوجه ظرافت‌های زندگی شوم.

هوش مصنوعی: من به سوی گل‌های شکفته می‌روم و در حالی که تیغ بر روی پیشانی‌ام قرار دارد، سپر خود را نیز مشاهده می‌کنم.

هوش مصنوعی: دل او مانند پشت آینه صاف و بی‌عیب است؛ هر کس را که بیشتر بشناسم و ببینم، بیشتر متوجه این صفا و پاکی می‌شوم.

هوش مصنوعی: من هیچگاه شیشه را از سنگ ندیدم، ولی من زیبایی را از بالشی که هنر را در خود دارد، مشاهده کردم.