غزل شمارهٔ ۱۲۹

هوش مصنوعی: من تصمیم گرفتم که از مستی و شوقی که به خاطر زیبایی‌ها داشتم دست بکشم. حالا دیگر تأثیری از آن زیبایی‌ها در من نیست و حتی تأثیرات منفی گذشته هم از بین رفته‌اند.

هوش مصنوعی: اگر کسی که مشغول لذت و خوشی است، به دست او آسیبی برسد، این نشانه‌ای است از قدرت و توانایی یک پهلوان که حتی در شرایط سخت هم نمی‌تواند به راحتی از لذت دست بردارد.

هوش مصنوعی: اگر شیشه‌ای وجود داشته باشد که در حضور تو کسی دلش را خالی کند، یعنی مشکلات و درد دل‌هایش را بازگو کند، این شیشه مانند ساقی است که در حالی که سرش افتاده و غمگین است، باز هم دارای شکوه و زیبایی خاصی است.

هوش مصنوعی: بوی خون از مسیری به مشام می‌رسد که ما طی کرده‌ایم و هر گامی که برداشته‌ایم، مانند برگ‌های پاییزی بر زمین افتاده است.

هوش مصنوعی: در زبان‌ها درخت یقین از بین رفته و گفتگو به سردرگمی دچار شده، هر جا که حرفی درباره سرنوشت من مطرح می‌شود، انگار در تاریکی گم شده است.

هوش مصنوعی: فصل شکوفایی تمام شده و گل‌ها از زانوهای باغبان بلند نشده‌اند. غنچه‌ها انگار در فکر آینده‌ای نامعلوم هستند.

هوش مصنوعی: کاهش غیرت من به حدی رسیده که دیگران درباره‌اش صحبت می‌کنند و این موضوع زبان‌به‌زبان می‌چرخد.

هوش مصنوعی: وقتی به دنیا نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که همه چیز در حال گذر است. اینجا جایی برای اندوه و اشک نیست، زیرا زندگی مانند کاروانی است که در حرکت است و در این روند، احساسات و دردها نیز با آن همراهند.

هوش مصنوعی: آواز کلیم (موسی) در دل دنیا بیشتر از هر زمان دیگری شنیده می‌شود، مانند شمعی که در صبح زود خاموش می‌شود و دیگر صدایش را نمی‌توان شنید.