غزل شمارهٔ ۱۷۲

هوش مصنوعی: هر کسی که به تو نزدیک می‌شود و از زیبایی و جذابیت تو لذت می‌برد، خود را از دنیای خود جدا می‌کند و به خیال و هیجان تو می‌سپارد.

هوش مصنوعی: چشمانم مانند هدفی سفید شده‌اند تا تیر تو به درستی به هدف خود برسد.

هوش مصنوعی: در اینجا بیان می‌شود که به دلیل شلوغی و فضای محدود مراسم وصلتی که برگزار می‌شود، جایی برای قرار گرفتن پاها نیست. به عبارتی، جمعیت و شور و شوق بسیار زیاد است که حتی فضا برای جایی گذاشتن پا وجود ندارد.

هوش مصنوعی: مرغ عشق از این باغ پرواز کرده است و شبنم دیگر از گل جدا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: اگر بلبل بر روی دندانی نشانه‌ای بزند، این نشان بر روی ادعای او خواهد نشست.

هوش مصنوعی: در دامن من، آسمان به دور خود می‌چرخد و آن خار، که نشانه‌ای از درد و رنج است، مرا به ایستاده بودن وادار می‌کند.

هوش مصنوعی: هر کسی که از مسیر وفا خارج شود، در راه تو بی‌وفا خواهد بود.

هوش مصنوعی: هیچ گرد و غباری برنمی‌خیزد که بر روی ما بنشیند، مگر از طریق رسیدن و وصال.

هوش مصنوعی: در محفل این جهان، کلیم مانند شمعی است که هر جا می‌نشیند، شعله‌اش به روشنی می‌افروزد و می‌سوزد.