غزل شمارهٔ ۲۹۳

هوش مصنوعی: اگر غبار کوی تو در چشم من بنشیند، هرچقدر که چشمم را باز کنم، انگار بهشت را می‌بینم.

هوش مصنوعی: جز من، کسی را نمی‌بینم که در عشق و وصال به این حال دچار شده باشد، مانند پروانه‌ای که بخواهد از عشق شمع جدا شود و پرش را بریده باشد.

هوش مصنوعی: به کسی آسیب نزن که وجودش مانند شمع در حال ذوب شدن است؛ گلی که از باغ طبیعت برایت چیده شده، ارزشش را دارد که با محبت و دقت با آن رفتار کنی.

هوش مصنوعی: برای اینکه بتوانم بر اساس آنچه گفت، عمل کنم، باید گاهی به نصیحت‌های مکرر او گوش دهم، زیرا ممکن است گاهی به من کمک کنند.

هوش مصنوعی: به تلاش و صبر ادامه بده، زیرا اگر بتوانی مشکلات و سختی‌های زندگی را کنار بزنی، ممکن است در عمق وجودت درد و زخم‌های جدیدی ایجاد شود.

هوش مصنوعی: من به خاطر درد و فریادهایم امید داشتم که شکار دلخواهی رام و مطیع شود، به گونه‌ای که از نفس کشیدن بترسد و فرار کند.

هوش مصنوعی: برای جان انسان هیچ عذابی بدتر از بدبختی و عذاب نیست، حتی اگر سر او به خاطر مشکلات خمیده شود.

هوش مصنوعی: اگر خون شهیدان در آن کوچه بجوشد و بر خاک ریخته شود، همان خون تبدیل به زندگی و حیات خواهد شد.

هوش مصنوعی: هر کس به کمال خود برسد، او دیگر هیچ خجالت و ذلتی نمی‌بیند و مانند میوه‌ای که به موقع می‌رسد، به زمین می‌افتد.

هوش مصنوعی: کلیم جان! تو هنوز پیر شدی و وقت آن نیست که از شیر هوس و خواسته های خود جدا شوی؛ همچنان در دل‌ت جوانی و شوق زندگی باقی‌ست.