غزل شمارهٔ ۲۵۵

هوش مصنوعی: اگر نمی‌خواهی راز دوستت فاش شود، پس نامش را طوری ذکر نکن که دیگران متوجه شوند.

هوش مصنوعی: سر عشق و علاقه‌ای به تو دارد که مانند حبابی است که در سفر با او همراهی می‌کند، ولی اگر این عشق از سرش خارج شود، دیگر این همراهی را نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: ای نادان، دور شو از مرشد نادان که چه فایده‌ای دارد اگر کسی که خودش کور است، دیگران را نیز به کوری برساند.

هوش مصنوعی: زنجیر موهای او قلب دیوانه را شناخت و معلوم است که عشق، شب را طولانی‌تر می‌کند.

هوش مصنوعی: هیچ کس از حمایت و کمک ما را یاری نمی‌کند، ولی تا زمانی که ما اقرار به ضعف خود داریم، سینه‌مان به مانند سپری از ما محافظت می‌کند.

هوش مصنوعی: دود اسپند که نشانگر ناتوانی و بی‌هنری است، اگر بلند و روبه‌افزایش باشد، به معنای آن است که ستاره‌ها، که نماد افراد صاحب هنر و مهارت هستند، درخشان‌تر و با شکوه‌تر می‌شوند.

هوش مصنوعی: عقل و دانایی بعضی اوقات به دلیل عشق و شور و شوق از بین می‌رود و این حالت کمتر از حالت مستی نیست. برای کسی که درگیر کارهای دنیوی است، ضروری است که گاهی از این جهان فاصله بگیرد و بی‌خبر شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که به اندازه talent و هنر خود ارزش داشته باشد، به همان مقدار هم می‌تواند از دریا به نفع خود بهره‌برداری کند.

هوش مصنوعی: کلیم هیچ امیدی به کسی ندارد، اما هنگام گریه‌اش، آتش اشک‌هایش شعله‌ور می‌شود و آغازگر عواطف عمیقی می‌گردد.