غزل شمارهٔ ۹۰

هوش مصنوعی: صبح زیبایی که از نور شفق به وجود می‌آید، به اندازه‌ای کم‌اهمیت است که بهتر است به گریه عادت کنی، چرا که خنده‌ای که از گل ناشی می‌شود، کمتر پایدار است.

هوش مصنوعی: راه و رسم او را از تلاش و همت مردم دنیا نطلب، زیرا آن‌ها مانند کودکان‌اند و آشنایی بیشتری با درک و تجربه دارند.

هوش مصنوعی: ما از عبادت‌هایی که انجام نداده‌ایم پاداش می‌گیریم، زیرا هر عمل نیکی که از دست برود، نتیجه‌اش کمتر از بی‌مقداری است.

هوش مصنوعی: در باغ زندگی، هر کجا که گرما و ناملايمت‌ها بیشتر است، هوای خوش و دلپذیر پیدا می‌شود.

هوش مصنوعی: ساز بخت ما به وسیله‌ی عنکبوتی تار و پودش به هم بافته شده است و ما که در وضعیتی خالی و بدون امکانات قرار داریم، از آنچه که داریم، بی‌نوا و ناتوان‌تر هستیم.

هوش مصنوعی: دل شکسته‌ام را در کوی تو به اندازه‌ی اشک‌های سوزان ارزشمند نمی‌دانند، چرا که در هر جایی، آب کم‌ارزش‌تر از آتش است.

هوش مصنوعی: دیدم که در زندگی، حالتی مانند حال کلیم (موسا) وجود دارد که در آن فقر می‌تواند غنی باشد. خانهٔ فقیر، حتی اگر ویران و خراب باشد، اما از همه چیزهایی که موجب دل‌تنگی می‌شود، نمایان‌تر و دل‌گشاتر است.