غزل شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: دل من با چشمان گریان، به خاطر اشک‌های خونینم، از همه چیز صاف و یک‌دست است.

هوش مصنوعی: من به تیغ او افتخار می‌کنم که همان خون خستگی‌اش هنوز در خاک جاری‌ست.

هوش مصنوعی: این فرد مثل کودکی است که گهگاه با سختی و بی‌رحمی مواجه می‌شود؛ به طوری که خط نوشته‌اش به زخم‌ها شبیه است و نوشته‌هایش انگار بر روی استخوان نقش بسته‌اند.

هوش مصنوعی: از خاک ما با تلاش، جریانی از خون برمی‌خیزد که نشانه‌گذار شمع یاد تابوت‌های کشته‌شدگان است.

هوش مصنوعی: پر و بالم از سنگ سردی که بر سرم می‌بارد، شکسته‌تر از آشیانه‌ای است که در آن زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر زبان و دل یکی شوند، ناله‌ای که از عشق به گوش می‌رسد، بسیار تأثیرگذار خواهد بود.

هوش مصنوعی: هرچند که دامن ما از اشک پرآب است، اما لکه‌دار بودن دامن ما همانند قبل باقی مانده است.

هوش مصنوعی: در این سرزمین من احساس تنهایی و ناامیدی می‌کنم، وگرنه اگر راه درست را پیدا می‌کردم، دیگر به بیراهه نمی‌رفتم.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه دل بسیار تحت فشار قرار گرفته، چشمانم بار سنگینی را احساس می‌کنند.

هوش مصنوعی: دل من به تو وابسته است و اگر به خاک بیفتم، غبار موی تو با بوی خوشش همه جا را پر می‌کند.

هوش مصنوعی: کلیم از هندوستان ناراحت نیست، زیرا بعد از دوستی، حتی قفس هم برایش خانه‌ای است.