غزل شمارهٔ ۲۷۰

هوش مصنوعی: اشکی که در دل است و نمی‌تواند به آزادی بیرون بیاید، نمی‌تواند خود را به چشمی که در حال گریستن است، نشان دهد.

هوش مصنوعی: سر بر تن صدف نداشت، زیرا زندگی به هیچ‌کس آرامش و سامان نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: در کار خود، دل دیوانه اما از نظر عقلانی عمل می‌کند، و ویرانی را به پادشاهی سلیمان هم نمی‌سپارد.

هوش مصنوعی: جامی که در آن هیچ وابستگی نیست، تنها اوست که شادی و روشنی آن را فرا گرفته و بدون او، زندگی هیچ ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه به دست آوردن وصال او هزینه زیادی دارد، اگر جان خود را فدای او نکردی، هیچ کس کالای نسیه را به قیمت ارزان نمی‌فروشد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که مشکلات و سختی‌های زندگی وجود دارند، هیچ کس به راحتی نمی‌تواند از نعمت‌ها و خوشی‌ها بهره‌مند شود.

هوش مصنوعی: چشمی که از دانش و آگاهی روشنی می‌گیرد، این سرمه را به پادشاهی صفاهان نخواهد بخشید.

هوش مصنوعی: اگر شوق و اشتیاق در دل انسان کامل باشد، داشتن راهنما و یا راهبری چقدر اهمیت دارد؟ چون هیچ کس راه سیل را به بیابان نمی‌نماید.

هوش مصنوعی: در دل خود اشک شوق را نگه‌دار، زیرا هیچ‌کس این کودک را به کسی نمی‌دهد.