غزل شمارهٔ ۳۷۹

هوش مصنوعی: وقتی کسی بیماری را عیادت می‌کند و برای او دارویی می‌آورد، هیچ‌کس از او نمی‌پرسد که آیا حالش خوب شده یا نه، مگر کسانی که در شهر او را می‌شناسند.

هوش مصنوعی: زمانی که شانه‌ی نوبتی بر روی سینه‌ام افتاد و در دست شوق بود، همین چاک یک قبا را می‌کشد.

هوش مصنوعی: من متوجه شدم که کسی با بخت بد و ناکام، در مسیر تلاش و کوشش من قرار گرفته و این موضوع بر روی عزم و اراده‌ام تأثیر گذاشته است.

هوش مصنوعی: اگر دل همسایه را نتوان با نگاهی به دست آورد، با یک حسرت و پژمردگی، خون جگر هم به درد نمی‌خورد.

هوش مصنوعی: حال دل کسی را در آن زمان نپرس، زمانی که تو به دیدار او می‌آیی. مثل اینکه وقتی گدا طلا را پراکنده می‌کند، حال او هم عوض می‌شود.

هوش مصنوعی: برای یک لقمه گرم، استخوان در بدن می‌دهد. ای بخت، خودت بگو که در این قحطی چه کسی از عشق و شوق می‌رقصد؟

هوش مصنوعی: کلیم به خاطر موفقیت‌هایی که نصیبش شده، از تو متواضع است. او از تو می‌خواهد که مانند بره‌ای که به مادرش وابسته است، از راهنمایی‌ها و هدایت‌های تو بهره‌مند شود.