غزل شمارهٔ ۳۸۴

هوش مصنوعی: کشش و جذابیت اوست که ما را به سوی کار و فعالیت می‌کشاند. مانند بلبلی که به خاطر عطر خوش گل، در باغ گل جست و خیز می‌کند.

هوش مصنوعی: در دروازه میکده، مستی می‌سرایم و می‌گویم که شراب، آب زلالی است که زنگار آینه را پاک می‌کند.

هوش مصنوعی: فایده این معامله چیست که در تنهایی نزدیک به خدا، زمان برای سخن گفتن فراهم می‌شود و قدرت بیان قوی‌تر می‌گردد؟

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌خواهم که استخوان‌هایم در برابر تیر تو بی‌فایده و بی‌ رنگ شود؛ چرا که هر زخمی که می‌زنید می‌تواند زمینه‌ساز خنده‌ها و شادی‌هایی باشد که برایم ایجاد می‌شود.

هوش مصنوعی: چمن به خاطر خجالت از بوی دل‌انگیز زلف‌های تو، از عرق خود آب می‌خورد. اگر باد تو را به گلزار ببرد، باز هم به یاد تو خواهد بود.

هوش مصنوعی: چشم تو زیبایی‌اش را از دست می‌دهد و مژه‌ات مانند تیری در بازار عشق به دل‌های عاشقان می‌زند، در حالی که محبوب فقیر و بی‌نصیب می‌ماند.

هوش مصنوعی: ما به طرز بدی از زندگی خود رنج می‌بریم و دلمان می‌خواهد که کسی استخوان‌های ما را به سوی محل آرامش و یاد آن معشوق ببرد.

هوش مصنوعی: کلیم (موسای پیامبر) با تمام این مصیبت‌ها و ناملایمات چه‌گونه تحمل می‌کند؟ مگر آنکه دل او را به سوی خداوندی می‌سپارد که دل را از هر درد و رنجی رها می‌کند.