غزل شمارهٔ ۵۰۴

هوش مصنوعی: نمی‌توانم کار خاصی انجام دهم چون توانایی من محدود است، وگرنه از شدت عشق و غم نمی‌خواستم به تو آسیب برسانم.

هوش مصنوعی: ماهیت من به ویژگی‌های موقتی و زودگذر جهان پیوند خورده است. اگر غباری از وجودم به زمین بیفتد، رنگ و ذات واقعی‌ام نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: من تا حدی از فقر و تنگدستی راضی هستم که نمی‌خواهم نعمت‌های گوناگون را داشته باشم؛ زیرا غم‌های مختلف و رنگارنگم، شادی‌های ساده زندگی را برایم معنی‌دار می‌کند.

هوش مصنوعی: با وجود تمام نقص‌هایی که در درک و فهم من وجود دارد، تلاشم را می‌کنم که حتی در شرایط سخت و دشوار هم به دنبال جایی برای آسایش و آرامش باشم و دنیا برای من، با دیدگاه محدودی که دارم، قابل رها شدن نیست.

هوش مصنوعی: زندگی چه طعم و رنگی می‌تواند داشته باشد وقتی ترس از عدم موفقیت سایه‌اش را بر سر ما می‌اندازد؟ در پایان، حتی اگر این زرق و برق نیز از دست برود، از کنترل من خارج خواهد شد.

هوش مصنوعی: شیشه‌ای که به سنگ ما می‌خورد، کسی را به جنگ نمی‌آورد. کلیم از ننگ خود نمی‌کاهد.