غزل شمارهٔ ۱۰۶

هوش مصنوعی: پس از اینکه از قید و بندها آزاد شده‌ایم، حسرت و آتش درون ما باقی مانده است. اگرچه شعله‌ها خاموش شده‌اند، اما گرمای آن مکان همچنان احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: من هنوز هم تمایل دارم که دست به کارهای نادرست بزنم، پس لطفاً مرا مهار کنید و نگذاشتید که به راه‌های اشتباه بروم.

هوش مصنوعی: در دل سنگ‌ها احساسی از رحم و محبت بیشتر وجود دارد، اما آسمان با تمام مهربانی‌اش هنوز نمی‌تواند دشمنی و کینه‌ورزی را از بین ببرد.

هوش مصنوعی: با اینکه در قفسی زندگی می‌کنم، اما اگر به دقت نگاه کنی می‌توانی از اشک‌های ریخته شده‌ام بفهمی که هنوز شوق و عشق به گل‌ها و باغ‌ها در دل دارم.

هوش مصنوعی: شبی، شمع زندگی ما روشن شد و نورش باعث خوشحالی‌مان گردید، اما آنچه که از دست دادیم، عمرها بود و حالا تنها حسرت و شگفتی از آن لحظه در ذهن ما باقی مانده است.

هوش مصنوعی: مانند شمع، به عشق تو اسیر شده‌ام، آتش شوق تو در وجودم به قدری زیاد است که تا زمانی که زنده‌ام، ادامه دارد.