غزل شمارهٔ ۱۵۰

هوش مصنوعی: بهتر است که پای بی کفش بر روی زمین صاف و مرتب باشد تا اینکه زخم و درد را در چاک گریبان تحمل کنی.

هوش مصنوعی: کسانی که از دنیا بهره‌ای ندارند، عمرشان قابل شمارش نیست. روز خضر (نماد زندگی جاودان) برای روزه‌داران بهتر است، زیرا عمر کوتاه آنها از ارزشی بیشتری برخوردار است.

هوش مصنوعی: این جاروب، آب را با خود به همراه دارد و در مسیر وفا، بهتر است که با مژگان به سمت آستان دوست برویم.

هوش مصنوعی: من از خضر پیام آورده‌ام که در مسیر جستجوی معشوق، بهتر است به جای اشک و غم، سختی‌ها و نشیب‌ها را تحمل کنی.

هوش مصنوعی: نشان وفاداری بر کسانی که بدشانس هستند، مناسب‌تر است. در شب تار، برای روشنی چراغ، بهتر است.

هوش مصنوعی: بیدردی و بی‌احساسی برای بلبل سخت است، زیرا دیدن گل‌های زیبا از پشت دیوار باغ، برای او تجربه‌ای بهتر از زندگی بدون احساس است.

هوش مصنوعی: اگر در این میخانه به خاطر ظلم زمانه، دل همچون جامی پر از خون باشد، بهتر است که چهره‌ای خندان داشته باشیم.

هوش مصنوعی: با امید و دلگرمی می‌توان به این واقعیت خوش بود که در دل ویرانی و خرابی، ثروتی وجود دارد که ارزشمندتر از تمام دارایی‌های ظاهری است.

هوش مصنوعی: تنها چیز که زیبایی روشن‌دلان را می‌آراید، رها کردن تصنع و مصنوعی‌گری است. حتی اگر لباس از ابریشم گران‌قیمت باشد، داشتن یک آینه بدون پوشش بهتر است.

هوش مصنوعی: بهتر است که انسان در کنار آب یک حیوان بمیرد تا اینکه حیات جاودان را از خضر (نبی خدا) بخواهد و تشنه بماند. این به معنای ارزش زندگی معمولی و ساده در کنار طبیعت و دیگر موجودات است.

هوش مصنوعی: هر جا که نسبت و ارتباط بیشتری وجود داشته باشد، پیوند و پیوستگی نیز قوی‌تر است. پس، برای کسی که دلش در زلف‌های پریشان و بی‌سامان است، بهتر است که به آنجا برود.