غزل شمارهٔ ۱۲۵

هوش مصنوعی: امشب گل خورشید به چنگ نگاه آمده و آئینه دل به دلیل آن چشم سیاه روشن شده است.

هوش مصنوعی: هشدار که دوباره در چشم مردم به عنوان کسی که شناخته شده است، قرار نگیری، چون هنوز در آغاز ماه هستیم.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم از حوادث زندگی دور بمانم، چرا که آثار راه رفتن من همیشه در این دنیا باقی است.

هوش مصنوعی: با یک نگاه، نتوانستم از او جدا شوم، گویی که آن چشم سیاه عاشق من شده است.

هوش مصنوعی: من مانند شعله‌ای از شمع هستم که از هم جدا نشده‌ام. آه، بر حقیقت این کلامم که شمع گواهی بر آن است.

هوش مصنوعی: در چشمانم، اشک‌ها مانند دریایی از درد و غم جاری است؛ هر جایی که منبع احساسات عمیق من باشد، مثل مکانی پر از شلوغی و رفت و آمد می‌شود.

هوش مصنوعی: ما از درد و رنج خود سودی نمی‌بریم و اگر همین درد نبود، تأثیر آن لباس زیبا بر تن ما به وضوح نمایان می‌شد.

هوش مصنوعی: به خاطر اثر اشک، لباس کلیم (موسی) کاملاً سفید شده است. اما در مقابل، اثر غم و اندوهی که بر جامه من نشسته، بسیار تاریک و سیاه است.