غزل شمارهٔ ۳۱۱

هوش مصنوعی: اگر دل از شراب پاک و خوشحال باشد، یعنی روحش روشن‌تر است. گاهی اوقات شیشه‌ای که آب دارد هم مانند دل صفا می‌بخشد و روشنی را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: اگر دل و روح انسان پاک و زلال باشد، چه کمبودی دارد که به مانند دریا عمق ندارد، وقتی که بر لب جام فقط حبابی مشاهده می‌شود.

هوش مصنوعی: چشمان زیبا و شیطنت‌آمیزت حتی اگر نادرست باشد، باز هم قانع‌کننده و جذاب است. تیرهایی که به سمت هدف نشانه می‌روند، اگرچه راست نیستند، اما قطره‌ای از شکوه و تاثیر دارند.

هوش مصنوعی: این فضای وسیع زندگی مانند حبابی است که گاهی ما را نگه می‌دارد و گاهی نیز ما را به زیر می‌برد و خراب می‌کند.

هوش مصنوعی: در باره زهد و زندگی شاداب، آدم نمی‌تواند کنترل قلبش را در دست بگیرد. گاهی این ظرف پر از شراب است و گاهی پر از گلاب.

هوش مصنوعی: وقتی که درد دل کمتر شود، باز هم دل بیشتر از رنج آسیب می‌بیند. این مطلب به این خاطر است که ماهی به شدت مشتاق سراب است و به همین دلیل دچار داغ و دردی می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر ما از می، نشانی داشته باشیم، زاهد به خاطر حسرت داغ شراب، دچار تغییر و تحول می‌شود.

هوش مصنوعی: در این روزگار، از راستگویی نشانی نیست و هنگامی که کسی به راستی سخن می‌گوید، مانند آب از شیر جریان می‌یابد.

هوش مصنوعی: شکاف بین ابروهای او واقعاً به جا و مناسب است و به نوعی نشانه‌ای از زیبایی انتخابی او محسوب می‌شود.

هوش مصنوعی: من کلیم، ناامید از آن که کسی به من احترام بگذارد یا مرا در آغوش بگیرد. اما در عوض، این که من خود را کنترل کرده‌ام و حاکم بر اوضاع هستم، ارزش بیشتری دارد.