غزل شمارهٔ ۱۹۲

هوش مصنوعی: حسن و زیبایی که در آن عشق وجود نداشته باشد، مثل پزشکی است که هیچ بیمار و مراجع‌ایی ندارد.

هوش مصنوعی: هیچ چیزی نمی‌تواند دل غمزده‌ای را شاد کند جز لبخند و شادی واقعی.

هوش مصنوعی: بعضی اوقات انسان نمی‌تواند به قدرت و توانایی دیگران تکیه کند؛ چون در مواقع سختی، خود را به تنهایی نمی‌تواند اداره کند و احساس شکست می‌کند. به عبارت دیگر، اتکا به دیگران برای قدرت و توانایی نمی‌تواند او را از مشکلات نجات دهد.

هوش مصنوعی: از بدشانسی ما ناله و شکایت در جامعه جا افتاده است و تا وقتی که شادی و روشنایی وجود نداشته باشد، کسی توجهی به ما نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: اگر از روی نازک و لطیف خود به تو نظر بیفکند، در غیر این صورت، آینه‌ای که زنگ زده باشد هیچ‌گاه نمی‌تواند حقیقت را بازتاب دهد.

هوش مصنوعی: خار به پیراهن فانوس گل مانند شمعی است که اگر رنگی از آن باغ زیبا نگیرد، زیبایی‌اش دیگر معنا ندارد.

هوش مصنوعی: در تلاش برای یافتن من، کسی پا بر روی نابسامانی‌ها گذاشت، اما نمی‌توانی هم‌نوعی پیدا کنی که کسی به او تمایل نداشته باشد و خریدار نداشته باشد.

هوش مصنوعی: حس بی‌قراری و شیدایی از ذهن ما دور نمی‌شود و دیوانه‌ای که در خرابه‌ خود زندگی می‌کند، از وضعیتش شرمنده نیست.

هوش مصنوعی: بهتر است که گلی پیدا کنی که دل بلبل را نرساند، تا اینکه خاری باشد که به کسی آسیبی نرساند.

هوش مصنوعی: در محفل اهل ذوق و خوش‌گذرانی، مقام و بزرگی به ظاهر و لباس نیست. بلکه آنچه مهم است، سادگی و دوری از تکلف است.

هوش مصنوعی: در چشمان کلیم، به خاطر اشک‌ها، گل پژمرده‌ای افتاده و به همین دلیل دیگر آرزویی برای دیدن باغ ندارد.