غزل شمارهٔ ۱۳۸

هوش مصنوعی: شنیدن نام تو برای من همانند آرزوی جان است و در دل من جای دارد، چون درد لب نیز همیشه در دل است.

هوش مصنوعی: یک پرنده آزاد و خوشحال را در این گلزار ندیدم، اگر در دام نباشد، همچنان در قید و بند لانه‌اش است.

هوش مصنوعی: این شعر می‌گوید که وقتی تو با حالت شوخ و زیبا به قدم برمی‌داری و کمان می‌کشی، من فکر می‌کنم که تیرکی به سمت من آمده است. در واقع، زیبایی تو باعث می‌شود که من اشتباه کنم و فکر کنم که این حالت، نشانه‌ای از تهدید یا خطر است.

هوش مصنوعی: دل به هزار تکه تقسیم شده و صدای ناله و اندوه آن به گوش می‌رسد. این تنها مقدمه‌ای از داستان عشق است که در پیش داریم.

هوش مصنوعی: در باغ آفرینش، ما خوشبختی و زندگی را به صورت شعله‌ای داریم و از چهار فصل زندگی، قسمت ما همین فصل خزان است.

هوش مصنوعی: از تلاش و کوشش بی‌فایده، نتیجه‌ای نمی‌گیریم. مانند دستی که از گل برنمی‌خیزد، باید بدانیم که برخی تلاش‌ها به هیچ‌جا نمی‌رسند.

هوش مصنوعی: آهی که بی‌صدا و بی‌خبر به زمین می‌افتد، نمی‌تواند از دل بلبل بربیاید. هر جا که این غم و اندوه وجود داشته باشد، همیشه در کنار زندگی و حرکت جمعی خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر در سختی و دوری از وطن، چیزی برای یک فرد آواره بهتر از وطن وجود داشته باشد، آن نوشته‌های دوستانش است.

هوش مصنوعی: غم همیشه با من است و شادی از بختی که خوابیده، دور می‌شود. دزد خوش‌دل، به راحتی از خواب پاسبان می‌گذرد.