غزل شمارهٔ ۴۹۴

هوش مصنوعی: تا زمانی که توان راه رفتن دارم، به مسیرهای نادرست می‌روم، ولی وقتی که دیگر توانم را از دست بدهم، به راهی که باید بروم می‌پردازم.

هوش مصنوعی: شکل و ظاهری از دیوار می‌خواهد که سنگ را بیرون بیاورد، با این نوع دیوانگی که هر جا که می‌روم، مشخص و پیدا هستم.

هوش مصنوعی: آتش ناامیدی زندگی دیگر نمی‌تواند به من آسیب بزند؛ بلکه من بیشتر از این به خاطر وضعیت جهان دلم گرفته است.

هوش مصنوعی: من مانند یک موج هستم و دریای وجودم همیشه در کنار من است. احساس بی‌خانمانی نمی‌کنم، هرچند که ممکن است در مکان و موقعیت‌ام دچار تغییر شوم.

هوش مصنوعی: در زمان هشیاری، مانند آتش بی‌رویه می‌شوم، زیرا که شراب در وجودم به عنوان جزئی از طبیعت من عمل می‌کند.

هوش مصنوعی: من بدون آهنگ هستم و صدایم کاملاً از زندگی دور است. اگر مورد محبت قرار بگیرم، از وقایع ناگوار برملا و رسوا می‌شوم.

هوش مصنوعی: در مقابل آیینه، ناتوانی و بی‌تابی خود را بیشتر می‌بینم و هر بار که به آن نگاه می‌کنم، خود را همچون یک تصویر زیبا می‌یابم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌داند که من مثل پروانه کجا آرامش دارم. هرجا که شمع حسینی روشن شود، من ظاهر می‌شوم.

هوش مصنوعی: در شهر، افتخار و شان دیوانه‌ها کمتر شده است. من چند روزی به جایی خواهم رفت که بتوانم مانند مجنون در بیابان زندگی کنم.