غزل شمارهٔ ۱۹۹

هوش مصنوعی: تا وقتی که ابر در آسمان است، دوستان شراب را در جام‌ها بریزید. تا زمانی که ستاره‌ها دیده نمی‌شوند، خود را شادتر نگه‌دارید.

هوش مصنوعی: به گل‌هایی که با وجود سرما همچنان درخشندگی خود را حفظ کرده‌اند نگاه کن. زیر هر درختی، خاکی را کشف کن که می‌تواند آتش را روشن کند.

هوش مصنوعی: وقتی که حال و هوای خوبی از شراب ندارم، اگر بگویم که باران سنگ می‌بارد، به من باور کنید.

هوش مصنوعی: نامه کردار انسان مانند زلف ساقی در دست اوست، از این رو می‌توانیم با جوش و شوق مستان در میخانه، روز قیامت را به جشن و شادی تبدیل کنیم.

هوش مصنوعی: ما نمی‌توانیم آهنگی را درک کنیم، اما هر چه که خدا به نوازندگان نزدیک‌تر باشد، آنها بهتر می‌توانند با خوشی و شوق بی‌نهایت سر کنند.

هوش مصنوعی: وقتی که در حالت مستی به زنجیر تکیه کرده‌اید، این حس خوب است، تا زمانی که به پاهای همدیگر برسید و به فکر یکدیگر باشید.

هوش مصنوعی: اگر دفتری که درست می‌کوبند، نشانه‌ای از دل‌سوزی داشته باشد، در آن صورت، می‌توان آن را به درستی در نظر گرفت. به ساعت‌های درخشان زندگی اشاره شده و از ما خواسته می‌شود تا پیراهن روشنایی را نیز بی‌آلایش و زیبا کنیم.

هوش مصنوعی: پیر مغان به ما اجازه می‌دهد تا نوشیدن می را تجربه کنیم. او می‌گوید که اگر غم را از ذهن خود دور کنیم، بدمستی و مستی به معنای واقعی خوشی است.

هوش مصنوعی: از شراب و موسیقی، حال کلیم خراب می‌شود؛ دوستان برای آرامش او چاره‌ای دیگر بیندیشید.