غزل شمارهٔ ۲۹۴

هوش مصنوعی: تو که گرفتار دلتنگی هستی، از گریه‌‌ی دل‌تنگت احساس سختی و تنگی می‌کنی، عشق به وسعت این بیابان و خمخانه‌ی آن می‌شود.

هوش مصنوعی: هر کس که توفیق یابد عیوب خود را ببیند، بعد از مرگش در سرزمین آرامش خود، به نوعی به بصیرت و آگاهی دست می‌یابد.

هوش مصنوعی: من بستر خود را زیر موجی از درد و رنجی که در استخوان‌های پهلویم احساس می‌کنم، برمی‌دارم. اگر بر روی بوریا تکیه کنم، به احتمال زیاد دلم سنگین خواهد شد.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم تیر محبت تو را از وجودم جدا کنم، زیرا مانند استخوانی هستم که جزئی از بدنم شده است.

هوش مصنوعی: هر کسی در کار خود وابستگی‌هایی دارد که تنها با درک و بصیرت می‌تواند آن‌ها را حل کند. بصیرت مانند کلیدی است که می‌تواند قفل‌های زیادی را باز کند.

هوش مصنوعی: در بیابان، اگر کسی از تشنگی در خطر باشد، نام چشم من می‌تواند به اندازه‌ای اثرگذار باشد که صد چشمه آب در کنار هم ظاهر شوند.

هوش مصنوعی: خرمن آفتاب باید آتش زیبایی تو باشد، اما افسوس که این آتش فقط برق و روشنایی وجود ما را به خود می‌کشد.

هوش مصنوعی: اگر کودکان سنگی چنین در بدن ما قرار گیرد، من به صف ذلت می‌رسم و بدنم از سنگ می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر من هم همچون صدفی از این دریا یک قطره برخوردار شوم، در آن صورت دلخوشی و آرامش روحی‌ام فراهم خواهد شد.

هوش مصنوعی: به خاطر شوخی‌های زلف زیبایش، دل من تیره و ناامید شده است، مانند روزگارم که با یادآوری خاطراتم، بی‌نفس و غمگین می‌شود.